زمینِ تـشـنه بغـل کرده آسـمان تو را            که قـطره‌ای بچـشد مزّۀ جهـان تو را

نوشته‌اند به توصیفِ وحی، فصل به فصل            پیـمـبرانِ اولـوالـعـزم، داسـتان تو را

مـنــاره‌هـای فــلـک بـا "انـا ولـی‌الله"            رسانده‌اند به گـوشِ زمان اذان تو را

سرِ گرسنه به بالین گـذاشتی هر شب            ولی گـرسـنه نـدیـدنـد میـهـمان تو را

نگاهِ حسرتِ گـندم دخیل بسته به جو            که بوسه داده ضریحِ تنورِ نانِ تو را

نـدیـده‌اند ضعـیـفان نگـاهِ خـشـمت را            و دشـمنانِ خـدا روی مهـربـان تو را

مجالِ خواندنِ نهج‌البلاغه در عرش است            کسی نمی‌فهـمد در زمین زبان تو را

به ردّ شمس قسم، یک اشاره‌ات کافی‌ست            که قاصدت برساند به ما زمان تو را

فرشتگانِ سبک‌بال در زمین جـمع‌اند            که تا نـجـف برسـانـند زائـران تو را

قسم به ایـوانت روبـروی باغ بهـشت            به سیـنه می‌کـوبم سنگِ آستان تو را